kusatlasi.com
Türkiye Kuşları Yükleniyor...
Dil / Language:
Türkçe | English
Seçildi Karabatak (Phalacrocorax carbo)
VS
Seçildi Tepeli Karabatak (Gulosus aristotelis)

Karabatak

Phalacrocorax carbo

Takım Suliformes
Familya Karabataklar (Phalacrocoracidae)
IUCN Durumu LC
Arazide Teşhis İpucu
İri yapı, güçlü kancalı gaga, sarı-beyaz yüz, uzun kuyruk ve mevsimsel beyaz uyluk lekeleri.

Ses Kayıtları

Ses kayıtları aranıyor...

Bilimsel Tanım & Morfoloji

Hızlı Tanı

Karabatak iri, koyu renkli bir su kuşudur. Uzun boynu, ucu aşağı kıvrık gagası ve kama biçiminde uzayan kuyruğu dikkat çeker. Avrupa’daki erişkinlerin yüzünde beyazımsı yanak ve çene ile sarı çıplak deri birlikte görülür. Yakından gözünün yeşil olduğu seçilebilir. Baş, gaga ve kuyruk oranları birlikte incelendiğinde, yalnız uzaktan siyah görünmesine göre çok daha güvenilir biçimde tanınır.

Genel Görünüm ve Duruş

Avrupa’daki erişkinin üst tarafı iyi ışıkta bronz parıltılı ve pullu görünebilir. Örtü tüylerinin koyu kenarları her tüyün sınırını belirginleştirir. Beyaz baş tüyleri üreme giysisinde artar ve yuvalama ilerlerken azalabilir.

Cornell’in uzman anlatımında Karabatak, kalın boyunlu, iri başlı ve geniş kanatlı bir kuş olarak betimlenir. Su üzerinde gövdesinin büyük bölümü aşağıda kalabilir; dinlenirken kanatlarını iki yana açık tuttuğu da görülür.

Keith Vinicombe’nin uzman tanı rehberi, baştaki beyazlığın miktarıyla carbo ve sinensis alt türlerinin kesin ayrılamayacağını vurgular. Gaganın gerisindeki çıplak boğaz derisinin açısı ancak tam yandan ve yakından değerlendirilebilir. Ara özellikli kuşlarda alt tür belirsiz kalabilir.

Erkek, Dişi ve Genç Kuşlar

Erkek ve dişi aynı temel renk ve deseni taşır. Vinicombe’nin tanı rehberine göre erkekler ortalama daha iri olsa da boyutlar örtüşür. Tek başına duran bir kuşa yalnız iriliğine bakarak kesin eşey verilmemelidir.

Gençler kahverengidir; göğüs ve karındaki beyazlığın miktarı değişir. Cornell’in uzman rehberinde bazı gençlerin alt tarafı oldukça beyaz, bazılarınınki ise daha koyu görünür. Beyaz karın tek başına dişilik işareti değildir; genç bir Karabatağın giysisi, erişkinin mevsimsel beyaz lekeleriyle de karıştırılmamalıdır.

Uçuşta Görünüm

Uçuşta güçlü kanat vuruşları ve uzun kuyruk seçilir. Vinicombe’nin tanı rehberinde, kuşların düzensiz V biçimli topluluklar da kurabildiği belirtilir. Boyun öne uzanır; hafifçe kırılarak düz bir çizgi yerine açılı görünebilir.

Üreme giysisindeki erişkinin arka yanlarında beyaz uyluk lekeleri belirir. Cornell’in tanı rehberinde de görülen bu leke gövde üzerindedir; beyaz bir kanat şeridi değildir.

Ses ve Davranış

Oiseaux.net’in uzman anlatımına göre özellikle kolonide ve diğer Karabatakların yanında ses çıkarır; başka zamanlarda çoğunlukla sessizdir. Kalın, art arda yinelenen çağrıları havlamayı andırabilir. Kolonide duyulan ses ile sessizce beslenen kuş aynı türün farklı davranışlarıdır.

Karıştırılabilecek Türler

Tepeli Karabatak (Gulosus aristotelis; European Shag) daha ince boyunlu ve ince gagalıdır; alnı daha dik görünür. Vinicombe’nin tanı rehberi, Karabataktaki geniş çıplak boğaz alanının Tepeli Karabatakta bulunmadığını, onda ağız köşesi boyunca daha ince sarı bir çizgi görüldüğünü açıklar. Akdeniz ve Karadeniz çevresindeki desmarestii alt türünün gençleri beyaz alt taraf gösterebilir. Bu nedenle Türkiye’de beyaz karın, tek başına bu iki türü ayırmaz.

Küçük Karabatak (Microcarbo pygmaeus; Pygmy Cormorant) belirgin biçimde daha küçük, kısa gagalı ve kısa boyunludur; gövdesine göre uzun kuyruğu dikkat çeker. Oiseaux.net’in uzman tanımında başı kahverengimsi, gövdesi koyu anlatılır. Uzakta tek bir koyu kuşun büyüklüğünü kestirmek güç olabilir; gaga uzunluğu, boyun ve kuyruk oranı birlikte değerlendirilmelidir.

Habitat & Dağılım

Üreme Alanı

Oiseaux.net’in uzman anlatımında Kuzey Atlantik kıyı kuşları kayalık sahillerde, Avrasya içlerindeki sinensis ise göl, baraj ve büyük akarsularda ele alınır. Koloniler kayada veya ağaçlarda kurulabilir. Yuva, dal ve diğer bitki parçalarından oluşan kalın bir çanaktır; denizel alanlarda yosun da kullanılabilir. Bu farklılıklar her kuşun yalnız tek ortamda yaşayacağı anlamına gelmez.

Yuva Yeri

BTO’nun Avrupa kuşlarına ilişkin uzman derlemesinde tipik yumurta sayısı 3–4’tür. Erkek ve dişi kuluçkaya katılır; süre 28–31 gün, yavruların uçabilir hale gelmesi 48–52 gün olarak verilir. Yavrular çıplak ve bakıma muhtaç çıkar. Bu süreler Türkiye’de ayrıca ölçülmüş sonuçlar olarak sunulmamaktadır. Yuva yakınına giderek erişkinleri yerinden kaldırmamak gerekir.

Günlük Alan Kullanımı

Cornell’in Kuzey Amerika anlatımında dinlenme yerleri arasında kayalar, kazıklar, şamandıralar ve dalgakıranlar sayılır. Bu bölgede deniz kıyıları öne çıksa da iç sulardaki kayıtlar da belirtilir. Dinlenen kuşun bulunduğu destek ile besin aradığı su alanı ayrı gözlemler olarak kaydedilebilir.

Dünya Yayılışı

AviList, Karabatağı altı alt türü bulunan tek bir tür olarak ele alır. Kuzey Atlantik kıyıları, Avrupa ve Asya’nın geniş kesimleri, Afrika’nın bazı bölgeleri ve Avustralasya yayılışa dahildir. Türkiye’nin de yer aldığı sinensis alt türünün alanı Avrupa içlerinden Asya’ya uzanır; Japonya’daki hanedae ve Avustralasya’daki novaehollandiae ayrı alt türlerdir. Afrika’da beyaz göğüslü kuşları içeren lucidus, kullanılan güncel listede Karabatağın alt türüdür. Farklı kaynaklardaki eski tür-alt tür ayrımları bu nedenle aynı taksonomiymiş gibi birleştirilmemelidir.

Türkiye'deki Durumu

2014’te yayımlanan Batı Palearktik üreme raporunun Türkiye bölümünde, 2011–2013 arasında bir veya daha çok sezonda sayılan ya da tahmin edilen 20 koloni bildirilir. Bu koloniler için 5.003–6.753 yuva verilir; geçmiş kayıtlar da eklenerek yapılan ülke tahmini ise 6.500–8.500 çifttir. İkinci sayı doğrudan bütün yuvaların tek sezonda sayılmasıyla elde edilmemiştir. Bunlar tarihli ve yöntemleri farklı bir üreme özeti oluşturur; günümüz Türkiye nüfusu diye sunulamaz. Bir geceleme topluluğunu koloni saymak için de yalnız kuşların bir arada durması yeterli değildir; yuvalama kanıtı aranmalıdır.

Göç Yolculuğu

EURING’in Avrupa atlasına göre kuzey ve doğu toplulukları daha göçmen, batı ve güneydekiler daha yerleşik olabilir; üreme sonrasında dağılmalar da görülür. Kuzey Karadeniz kuşlarının bir bölümü güneye ve Orta Doğu’ya giderken bazıları kalır. Ancak atlasın halka buluntularında ölü kuş kayıtları ve belirli bölgelerdeki avcılık ağırlıktadır. Bu veriler, Türkiye’de görülen her bireyin doğduğu ülkeyi veya izlediği güncel yolu tek başına belirlemez. Aynı yerde kışın artış görülmesi de oradaki bütün kuşların aynı uzaklıktan geldiğini göstermez.

Beslenme & Diyet

Ne Yer?

Karabatak esas olarak balıkla beslenir; hangi balığı aldığı yaşadığı suya ve mevsime bağlıdır. Çekya’daki yukarı Elbe Nehri’nde, Aralık 2014–Mart 2015 arasında toplanan 1.214 kusmuk topağını inceleyen ve 2018’de yayımlanan çalışmada 24 balık türü belirlenmiştir. Bunlar kuşların dışarı çıkardığı, sindirilmeyen sert besin kalıntılarını içeren topaklardır; örnek sayısı 1.214 ayrı kuşu göstermez. Genel olarak kışın sonuna doğru daha büyük balıklar yenmiştir, fakat aynı değişim bütün balık türlerinde görülmemiştir. Sonuç, bu nehirdeki o kışın örneklerine aittir; Türkiye’nin bütün suları için günlük av miktarı veya balıkçılık zararı hesabı değildir.

Nasıl Avlanır?

Cornell’in Kuzey Amerika uzman anlatımına göre su altında ilerlemeyi güçlü ayakları sağlar; ayaklar ve kuyruk yön değiştirmeye yardımcı olur. Bazı avlar su altında yutulur. Daha büyük balıklar yüzeye çıkarılıp yutulmadan önce etkisizleştirilebilir. Bu yüzden kuşun yüzeyde balık göstermemesi, dalışının mutlaka başarısız olduğu anlamına gelmez.

İlginç Bilgiler

## Tüylerin Tamamı Aynı Ölçüde Islanmaz 2005’te yayımlanan tüy araştırması, Karabatağın bütün tüylerinin tamamen suyla dolduğu düşüncesini düzeltir. Grönland, doğu İskoçya, kuzeydoğu Fransa, Japonya’nın güney Honşu bölgesi ve Güney Afrika’daki Transvaal’dan, üreme döneminde olmayan toplam 28 ölü kuşun tüyleri laboratuvarda incelenmiştir. Tüylerin gevşek dış bölümü su alabilirken orta bölümü suya daha dirençli bulunmuş; bütün örneklerde ince bir hava tabakası korunmuştur. Yazarlar, ölü kuştan yapılan ölçümün canlıdaki hava tutmayı düşük gösterebileceğini de belirtir. Bu, canlı 28 kuşun dalış deneyine alındığı veya tüyün suya direncinden doğrudan kesin dalış derinliği hesaplanabileceği anlamına gelmez. ## Fergana’da Ağaç Üzerinde Yuvalama Özbekistan’ın Fergana Vadisi’ndeki 2024 çalışması, aynı türün yeni bir yerde nasıl yuvaladığını gösterir. Umarov ve Kashkarov’un 2025 tarihli makalesinin özgün özetine göre Sır Derya üzerindeki iki adada koloniler saptanmış, sınır bölgesine giriş kısıtları nedeniyle esas inceleme bir adada yapılmıştır. Yuva taşıyan 54 ağaç değerlendirilmiş; doğrudan gözlem ve kamera tuzakları kullanılmıştır. Buradaki 54 sayısı yuva değil, ağaç sayısıdır. Bu yerel sonuç Türkiye’nin koloni büyüklüğü veya türün her yerdeki yuva ağacı tercihi olarak kullanılamaz. ## Kanat Açmanın Bilimsel Açıklaması İngiltere’de Severn kıyısındaki Berkeley’de Eylül 1983–Nisan 1989 gözlemlerini ve İskoçya’dan ek gözlemleri kullanan Robin Sellers, kanat açma davranışını sınamıştır. 1995 tarihli çalışmada sudan çıkışı izlenen 126 gözlem olayının 117’sinde kuş kanatlarını açmıştır; bunlar 126 ayrı birey olarak tanımlanmamıştır. Rüzgâr koşulları ve davranışın suya girme ile ilişkisi, tüy kurutma açıklamasını desteklemiştir. Bulgular, kuşun yalnız güneşlenmek veya sindirimini kolaylaştırmak için kanat açtığını kanıtlamaz. Davranışın görülmesi ile ona yüklenen neden böylece ayrı tutulabilir.

Tepeli Karabatak

Gulosus aristotelis

Takım Suliformes
Familya Karabataklar (Phalacrocoracidae)
IUCN Durumu LC
Arazide Teşhis İpucu
Küçük baş, ince gaga, dar koyu kanatlar, küçük sarı ağız köşesi ve deniz kayalıklarına güçlü bağlılık.

Ses Kayıtları

Ses kayıtları aranıyor...

Bilimsel Tanım & Morfoloji

Hızlı Tanı

Tepeli Karabatak, deniz kıyısında görülen ince yapılı bir karabataktır. Karabatakla karşılaştırıldığında sivrice yükselen alnı, küçük başı ve ince gagası dikkat çeker. Adındaki tepe tüyleri üreme döneminde belirginleşir; yalnız tepeye bakarak tanınması beklenmez.

Genel Görünüm ve Duruş

Üreme giysisindeki erişkin uzaktan siyah görünür; yakından ve uygun ışıkta tüylerde şişe yeşili parıltılar seçilir. Alnın önündeki kısa tüy demeti öne kıvrılır. İnce gaganın ucu hafif kancalı, rengi sarımsı ve koyu tonların karışımıdır. Bacaklar siyahtır. Kısa tepeyi uzun, dik ve kalıcı bir taç gibi düşünmemek gerekir.

Gözün renkli bölümü yeşilimsi-turkuazdır; gaganın dip tarafında parlak sarı çıplak deri bulunur. Üreme dönemi dışında erişkinin tüyleri daha mattır, çenede açık renk belirir ve gaga daha sarımsı görünebilir. Bu değişimler, her tepeliksiz veya açık çeneli kuşun genç olmadığını gösterir.

Erkek, Dişi ve Genç Kuşlar

Erkek ve dişi aynı temel tüy görünümünü taşır. Tek kuşun yeşil parıltısına, tepesine veya matlığına bakarak kesin eşey söylenemez. İki eş de yavru bakımına katıldığı için, yavruyla ilgilenen bireyi doğrudan dişi saymak da doğru değildir.

Gençler erişkinin parlak siyah görünümünden farklıdır. Akdeniz alt türü Gulosus aristotelis desmarestii gençlerinde üst taraf kum rengine çalan kahverengi, alt taraf neredeyse beyaz olabilir; kanadın üstünü örten tüylerde de geniş açık alanlar bulunur. Dolayısıyla beyazımsı karın bu türü dışlamaz. Kuşlar yaş aldıkça koyulaşıp parlaklaşır. Baş ve gaga oranları, karın renginden daha güvenilir bir karşılaştırma sağlar.

Uçuşta Görünüm

Uçarken boyun genellikle Karabataktakinden daha düz tutulur; gövdenin karın tarafı hafif çıkıntılı görünebilir. Kanadın dış bölümü biraz daha küt, kanat vuruşları daha hızlı ve esnektir. Çoğu kez suya yakın uçar. Bunlar uçuşun birlikte değerlendirilen ipuçlarıdır; kanat uçlarının mutlaka daha sivri olması beklenmez.

Ses ve Davranış

Homurtu ve tıklama benzeri çeşitli sesler çıkarır. Bu sesler melodik bir ötüşten çok boğuk çağrılar şeklindedir. Yalnız ses benzetmesinden kesin tür teşhisi yapmadan, görülen kuşla bağlantısını değerlendirmek gerekir.

Kalabalık balık sürülerine rastlandığında çok sayıda Tepeli Karabatak bir araya gelebilir. BTO anlatımında, beslenen grubun arkasındaki kuşların uçarak öne geçtiği ve böylece grubun ilerlediği belirtilir. Aynı yerde toplanmaları, bütün avların ortaklaşa paylaşıldığı anlamına gelmez.

Karıştırılabilecek Türler

Karabatak (Phalacrocorax carbo), daha iri yapısı ve kalın gagasıyla en önemli benzeridir. Üreme giysisindeki erişkinde yanlarda, bacakların gövdeye birleştiği yerde beyaz bir leke bulunabilir; boğazda da belirgin açık alan vardır. Gençlerde beyaz karın yaygındır. Bu nedenle açık karınlı bir kuşta karar verirken başın biçimi ve gaganın kalınlığı da karşılaştırılır.

Küçük Karabatak (Microcarbo pygmaeus), belirgin biçimde küçük gövdesi, kısa gagası ve kısa boynuyla ayrılır. Erişkinin yaz tüyleri koyu ve bronz-yeşil parlaklıklı olabilir; gençlerde ve kış giysisinde boğaz beyazımsı, göğüs daha açıktır. Bu tür geniş tatlı su bataklıklarıyla deltaları kullanır. Yalnız kuşun koyu rengine bakmak yerine gaga ve boyun oranlarını karşılaştırmak daha yararlıdır.

Habitat & Dağılım

Üreme Alanı

Kayalık deniz kıyıları ve küçük adalarla güçlü bir bağı vardır. Beslenmek için yakındaki berrak kıyı sularını, kumlu veya kayalık dipleri kullanır. Bir adanın çevresindeki koylar ve adalar arasındaki kanallar da uygun olabilir. Bu yüzden yaşam alanı yalnız karadaki kaya yüzeyinden oluşmaz; çevresindeki beslenme suları da aynı bütünün parçasıdır.

Yuva Yeri

Yuva kaya çıkıntısına, yarığa veya mağara içindeki uygun bir sete kurulabilir. Dallar ve deniz yosunlarından yapılan yapı, kuşların dışkısıyla birbirine tutunmuş hacimli bir yuva haline gelir. BTO’nun tür derlemesinde tipik yumurta sayısı üç, bildirilen aralık 1–6’dır. Kuluçkayı iki eş paylaşır; derlemedeki süre 30–31 gündür. Yavrular çıplak ve bakıma muhtaç çıkar; uçuşa başlama için 48–58 günlük süre verilir. Bunlar yabancı uzman derlemesinin değerleridir, Türkiye’de tek bir yuvada ölçülmüş kesin günler değildir.

Günlük Alan Kullanımı

İskoçya’nın May Adası çevresinde 2009–2012 kışlarındaki halka araştırması, geceleme ve gündüz dinlenme yerlerinin farklı olabildiğini gösterdi. Kıyı kayaları, dik yamaçlar ve liman duvarları kullanılıyordu. Yakın dinlenme noktaları arasında gidip gelmek, uzak bir kışlama alanına göçle aynı hareket değildir.

Dünya Yayılışı

Tepeli Karabatak, kuzeydoğu Atlantik kıyılarıyla Akdeniz ve Karadeniz çevresinde yaşar. Güncel AviList üç alt tür tanır: Gulosus aristotelis aristotelis, İzlanda, Britanya Adaları ve İskandinavya çevresindeki Atlantik kıyılarında; G. a. riggenbachi batı Fas kıyılarında; G. a. desmarestii Akdeniz çevresinde bulunur. Son alt türün yayılışı Karadeniz’e de ulaşır. Eski yayınlardaki Phalacrocorax aristotelis adı, bugün Gulosus cinsine yerleştirilen aynı türe aittir. Alt türler arasındaki farklar, özellikle genç kuşların görünüşü değerlendirilirken önem taşır.

Türkiye’deki Durumu

Türkiye’de ürediği doğrudan araştırmalarla bilinmektedir. Doğu Karadeniz’deki Giresun Adası’nda 2022 ve 2023 boyunca yapılan sayımlarda yılın her döneminde görüldü. Aynı çalışmada yuvalar yumurta döneminden yavruların uçuşuna kadar izlendi. Bu kayıtlar, yalnız kıyıda rastlanan tek bir kuştan farklı olarak, adadaki üremeyi belgeliyor. Bununla birlikte iki yıllık ada izlemesi, Türkiye’nin bütün kıyılarındaki güncel sayıyı veya nüfus yönünü tek başına göstermez.

Göç Yolculuğu

Türün her bireyi aynı hareket biçimini izlemez. İskoçya’nın May Adası’nda üremiş erişkinlerin renkli halkalardan tanındığı 2009–2010, 2010–2011 ve 2011–2012 kışlarındaki araştırmada, bazı kuşlar üreme alanı çevresinde kalırken bazıları başka kıyılara gitti. Aynı toplulukta yerleşik ve göç eden bireylerin bulunmasına kısmi göç denir. Bu İskoçya sonucu, Türkiye kuşları için belirlenmiş bir göç rotası veya bütün bireylerin her yıl yer değiştirdiği anlamına gelmez.

Beslenme & Diyet

Ne Yer?

Başlıca küçük balıklarla beslenir; deniz kabukluları, kafadanbacaklılar ve deniz solucanları gibi omurgasızlar da alınabilir. Balık listesi her kıyıda aynı değildir. İspanya’nın Mallorca Adası yakınında 2009 yazında tek ziyarette toplanan 60 kusmuk topağının incelendiği çalışmada 36 balık türü saptandı. En sık bulunan balık Boops boops idi. Bu, o örneklerin sonucudur; Türkiye kıyılarında en çok aynı balığı yediğini göstermez.

Nasıl Avlanır?

Su altında ilerlemek için perdeli ayaklarını kullanır. Yüzeyden dalar ve avı su içinde arar. İskoçya’nın May Adası’nda 2005 ve 2006 üreme dönemlerinde yavrularını büyüten dokuz erkeğe takılan kameralar, avlanmanın zemine göre değiştiğini gösterdi. Kayalık dipte kuşlar daha yatay ilerlerken kumlu dipte başlarını aşağı çevirip gagalarını kuma sokabiliyordu. Kumdaki arayışın küçük balıkları yakalamaya yönelik olduğu düşünüldü; her yakalama anı görüntülenemedi.

İlginç Bilgiler

## Üreme Başarısının Üç Aşaması Giresun Adası’nda 2022–2023’te izlenen 75 yuvada toplam 199 yumurta, bunlardan çıkan 114 yavru ve uçuşa ulaşan 75 yavru kaydedildi. Araştırmada yüzde 57,2 yumurtadan çıkma başarısı, çıkan yavrular için yüzde 65,7 uçuşa ulaşma oranı verilir. Başlangıçtaki yumurtaların uçan yavruya dönüşme oranı ise yüzde 37,6’dır. Bu üç oran farklı aşamaları anlatır; “yuvaların yüzde 37,6’sı başarılıydı” demek aynı sonuç değildir. Veriler Doğu Karadeniz’deki bu ada ve iki üreme dönemine aittir; bütün Türkiye’ye tek başarı oranı olarak taşınamaz. ## Besinin Küçük İzleri Mallorca, İspanya’daki 2009 yaz örneklerinde besin, balıkların kulak taşlarıyla tanındı. Bu küçük sert yapılar sindirimden sonra kusmuk topaklarında kalabiliyor. Araştırmacılar 808 kulak taşından 68’ini fazla aşındığı için tanıyamadı. Bu yüzden yöntem beslenmeyi doğrudan ve eksiksiz filme almakla aynı değildir. Topaklarda birkaç kabuklu kalıntısı da vardı; bunların yenen balıkların mide içeriğinden gelmiş olması mümkün görüldüğünden doğrudan kuşun avı diye sayılmadı. ## Aynı Kuşu Yeniden Görmek İskoçya’da 2009–2012 kışlarında May Adası’nda üremiş 882 halkalı erişkine ait 3.797 yeniden görme kaydı toplandı. Aynı kuşların farklı kışlarda benzer alanlarda bulunması, kışlama yerine bağlılığı destekledi. Bunlar 3.797 ayrı kuş değildir; bazı bireyler birçok kez görüldü. Araştırma bütün kuşların tüm kış boyunca nerede olduğunu da belirlemiyordu. Gözlem yerleri ve hava koşulları, bir halkanın okunma olasılığını etkileyebiliyordu. ## Kameranın Göremediği Av İskoçya’nın May Adası’nda 2005–2006’da dokuz erkekle yapılan kamera araştırması, görüntüde balık görülmemesinin her zaman avlanmanın başarısız olduğu anlamına gelmediğini gösterir. Kameralar 15 saniye arayla fotoğraf çekiyordu. Küçük bir avın yakalanıp yutulması iki kare arasında kalabilirdi. Araştırmacılar bu sınırlamayı özellikle belirtti; görüntüler iri ve yüzeye taşınan avı saptamaya daha elverişliydi.

ESC ✕
Aramak istediğiniz kuşun Türkçe veya Latince adını yazın...