Adeli Pengueni

Hızlı Tanı

Adeli Pengueni Pygoscelis adeliae, Antarktika kıyılarında ve kıyıya yakın adalarda ürer. Başı ve sırtı siyaha yakın koyu, göğsü ve karnı beyazdır. Göz çevresindeki belirgin beyaz halka, denizde veya kolonide başka siyah-beyaz penguenlerle karşılaştırırken yararlıdır. Gagası çoğu zaman koyu görünür; çevresindeki tüyler tabanını örter. Yürürken uzun ve sert kuyruk tüyleri seçilebilir.

Penguenlerin kanatları uçmaya değil su altında itişe uyarlanmış yüzgeçlerdir.

Türün kütlesi beslenme, aç kalma ve üreme dönemine göre geniş biçimde değişir.

Genel Görünüm ve Duruş

Karada dik yürür, kısa bacakları ve ağır gövdesi nedeniyle adımları sallantılı görünebilir. Buz yüzeyinde ilerlerken zaman zaman karnı üzerinde kayar; Avustralya Antarktika Programı bu hareketi tarif eder. Su altında ise yüzgeçler güçlü itiş sağlar ve vücut çizgisi sürtünmeyi azaltacak biçimde akıcıdır. Karadaki yavaş görünümden denizdeki avlanma yeteneği çıkarılamaz. Gözdeki beyaz halka erişkinleri uzaktan tanımayı kolaylaştırır, fakat ışık, ıslak tüy ve bakış açısı halkanın belirginliğini etkiler. Bir koloni fotoğrafında farklı yaşları ve yakın türleri ayırmak için baş deseni, gaga ve sırt çizgisi birlikte incelenir.

Adeli Pengueni Sphenisciformes takımında, Spheniscidae familyasındadır. Çene Bantlı ve Gentoo penguenleriyle Pygoscelis cinsini paylaşır. Bu akrabalık, birbirlerinin yuva takvimini, beden ölçüsünü veya denizdeki avını aynen kopyalamaya izin vermez. Özellikle üreme sırasında yüzgeç uzunluğu ve ağırlık gibi sayılar bir kolonideki erişkinlere, başka kaynakta farklı dönemdeki kuşlara dayanabilir. Ölçülerin yanında hangi yer, örneklem ve yöntem kullanıldığı belirtilmelidir. Erkeğin gagası bazı örneklemlerde ortalama daha iri olabilir, ancak tek bir uzaktan görüntüyle güvenilir eşey tayini yapılamaz. Edmonson Point araştırması gaga ölçülerinin bile sınırları olduğunu, kütle eklemenin sınıflandırmayı fazla iyileştirmediğini gösterdi.

Erkek, Dişi ve Genç Kuşlar

Erişkin erkek ve dişinin renk deseni büyük ölçüde aynıdır. Morandini ve arkadaşları hafif beden ölçüsü farkları bildirse de arazide eşey tayininde davranışın ve bakış açısının yanıltıcı olabileceğini vurgular.

Yavru ilk döneminde kabarık, sıcak tutan tüylerle kaplıdır; denize hazır olmadan önce su geçirmez erişkin benzeri tüylerini kazanması gerekir. Avustralya Antarktika Programı, yavruların yaklaşık üç haftalıkken ebeveynlerin sürekli nöbetine daha az bağımlı hale gelerek kümeler oluşturduğunu, yedi ila dokuz haftalıkken denize açılabildiğini aktarır. Bu takvim araştırılan koloni koşullarına göre değişebilir. Bir araya gelen yavru grubu tek bir yuvanın kardeşleri değildir. Yaşayan yavruların büyümesi besin getirilişine ve çevre koşullarına bağlıdır; erişkinlerin gövde ölçüleri yavrunun bugünkü ağırlığına uygulanmaz. Yumurtlama ve kuluçka sırasında ebeveynler sırayla nöbet tutup denizde beslenir.

Uçuşta Görünüm

Bu tür havada uçmaz. Buradaki 'uçuşta' başlığı, uçan kuşlardaki kanat üstü ve altı teşhisinden farklı olarak yüzme hareketini açıklar. Suya girdiğinde yüzgeçlerini tekrar tekrar hareket ettirir; ayak ve kuyruğu yön değiştirmeye yardımcı olur. Su altındaki siyah sırt ve beyaz alt taraf, denizin aydınlık yüzeyi ile koyu derinliği karşısında farklı bakış açılarında görülür. Bu genel karşıt renk düzeni tek başına Adeli Penguenine özgü değildir. Yüzeyde yalnız kısa bir baş ve sırt görünüyorsa göz halkası, gaga ve bulunduğu Antarktika bölgesi birlikte aranır. Uçuş işareti varmış gibi sahte kanat üstü veya kanat altı tanısı hazırlanmamalıdır.

Yüzüş görüntüsü tanım metninde anlatılırken gerçek yüzgeç ve baş deseni kullanılır; penguenin uçamaması, su altındaki hareketinin biyolojik önemini azaltmaz.

Ses ve Davranış

Kolonide eşler ve komşular ses çıkararak birbirleriyle etkileşir; çağrılar, bir kuşun eşini veya alanını bulduğu kalabalık ortamın parçasıdır. Sesin bir yazılı betimlemesi belirli kaydın bu türe ait olduğunu kanıtlamaz. Çene Bantlı veya Gentoo Pengueninin yakın kolonilerde bulunması durumunda görsel özellikler ve yer kaydı ayrıca kontrol edilir. Rüzgâr, dalga ve büyük koloninin uğultusu kısa bir çağrının algısını değiştirir. Yuva çevresinde gözlem yaparken kuşların yolunu kapatmamak ve taşlı zemindeki yumurtaları rahatsız etmemek gerekir.

Kıyıdaki koloniye dönen erişkinler çakıl taşlarından yuva kurar; Avustralya Antarktika Programı kar eriyince suyun akıp gideceği eğimli, açık kaya zemininin değerini açıklar. İki ebeveyn yumurtaların başında ve yavru beslemede görev alır. İlk dönemde biri yuvayı korurken öteki denizde avlanır; daha sonra yavrular bir arada durabildiğinde ikisi de yem arayabilir. Bu görev değişimini insanlardaki sabit cinsiyet rollerine benzetip her çifti aynı sıraya zorlamamak gerekir. Taylor'ın Cape Royds çalışmasında erkekler çoğu zaman daha önce koloniye gelmişti, ancak bu bir koloni ve dönemin gözlemidir.

Dünya Yayılışı

Adeli Pengueni Antarktika çevresinde halka biçiminde yayılmıştır. Avustralya Antarktika Programı, buzdan arınmış kayalık kıyılarda ve kıyı adalarında üreyen kolonileri tanımlar. Denizdeki yaşam alanı mevsime göre deniz buzu ve açık su kenarıyla değişir. Bir üreme kolonisinin yeri tüm kış dağılımını göstermez; aynı şekilde bir kış izleme hattı bütün türün tek zorunlu göç koridoru değildir.

Doğal Yayılışındaki Durumu

Doğu Antarktika'dan izlenen 18 ve 5 kuşluk iki kışlık çalışmada çoğu birey üreme sonrası batıya, daha sonra buz kenarıyla kuzeye yönelmiş ve dönüşte güneydoğuya ilerlemiştir. Takahashi ve arkadaşlarının bu bulgusu o koloniye ve yıllara aittir. Harita Antarktika kıyılarını gösterecek kadar geniş olmalı; tüm kıta içini kuşların yaşadığı alan gibi boyamamalıdır.

Göç Yolculuğu

Üreme kolonilerinden denize açılma ve deniz buzuyla birlikte mevsimsel yer değiştirme türün yıllık yaşamının parçasıdır. Avustralya Antarktika Programı kışın sürüklenen buz çevresindeki deniz kullanımını anlatır. Takahashi ve arkadaşlarının izlediği Doğu Antarktika kuşları, buz kenarının hareketiyle ilişkili belirgin yönler izlemiştir; ancak her Antarktika kolonisinin aynı 1.500 km'lik yolu izlediği çıkarılamaz. Yetişkin bir kuşun yuva alanına yeniden dönmesi, kışın kıyıda kaldığını da göstermez. Mevsim, koloni ve deniz buzu koşulları belirtilmeden rota veya mesafe çizilmez.

Üreme Alanı

Antarktika kıyısında yazın açığa çıkan kaya ve çakıl alanları koloninin temelidir. Avustralya Antarktika Programı, kar eridiğinde suyun birikmediği eğimli yerleri açıklar. Yakındaki denize ve av alanlarına erişim de önemlidir; kıyıdaki kalın buz bazı yıllar ebeveynin besine ulaşmak için daha uzun yürümesine neden olabilir. Bu ilişki bir koloninin her yıl aynı kadar başarılı olacağını belirlemez. Kayalık üreme alanı ile kışın kullanılan deniz buzu iki ayrı yaşam evresidir ve haritada aynı düz renk alanı gibi anlatılmamalıdır.

Yuva Yeri

Eşler yerde çakıl taşlarıyla küçük bir yükselti ve çanak oluşturur. Avustralya Antarktika Programı tipik yuvada iki yumurta bulunduğunu belirtir. Taylor'ın 1962'de yayımladığı Cape Royds çalışmasında, 1959–1960 döneminde izlediği 150 yumurtada ilk yumurtanın ortalama çıkış süresi 34,8 gün, ikincinin 33,3 gündü; ilk yumurtalar 33–39, ikinci yumurtalar 30–37 gün aralığındaydı. Bunlar bir koloni ve yumurtanın sırası için yayımlanmış sonuçlardır; tüm Antarktika'da kesin tek kuluçka günü olarak verilmez. İki ebeveyn yumurtaları nöbetleşe korur. Yuvaya yaklaşmadan gözlem yapılır.

Günlük Alan Kullanımı

Üreme sırasında erişkinler kıyı kolonisi ile denizdeki beslenme bölgesi arasında gidip gelir. Avustralya Antarktika Programı bazı ebeveynlerin yavru için 5–120 km açıkta avlandığını aktarır; bu aralık bütün kolonilere ve mevsimlere değişmez bir kural değildir. Üreme sonrasında kuşlar kış aylarında deniz buzu çevresine dağılabilir. Kolonide ayakta görülen kuşun o gün hiç yüzmediği veya denizde izlenen kuşun üremediği varsayılmaz. Gözlem yeri, tarih ve yaşam evresi birlikte kaydedilir.

Ne Yer?

Adeli Pengueni kril, balık ve başka küçük deniz canlılarını yer. Avustralya Antarktika Programı kıyıya yakın öğünlerde balık, amfipot ve buz krilinin; daha açık sulardaki öğünlerde Antarktika krilinin önemini anlatır. Bu ayrım araştırılan bölgelerin beslenme bağlamıyla okunmalıdır. Lohmann ve arkadaşlarının Anvers Adası çevresinde 1992–2018 verilerini değerlendirdiği çalışmada yazlık besin örneklerinde krilin ağırlık payı yıllar arasında değişmiş, ortalama yüzde 94 ve yıllık dağılım yüzde 61–100 olarak verilmiştir. Bu çok yüksek bölgesel pay tüm kolonilerin ve tüm kışların değişmez oranı değildir. Ross Denizi'ndeki farklı kolonilerde balık ve buz krili ayrıca önem kazanabilir. Tek bir mide örneği türün bütün yaşam beslenmesini temsil etmez.

Nasıl Avlanır?

Kuş denizde yüzgeçleriyle itiş sağlayıp su altına dalar ve küçük avları yakalar. Avustralya Antarktika Programı bazı bireyler için 175 metreye varan dalışlardan söz eder, fakat genellikle su sütununun üst 70 metresinde avlandıklarını belirtir. En derin kayıt tipik her dalışın derinliği değildir. Kıyıya yakın ve açık denizdeki av türleri değişebildiğinden, avı nerede yakaladığı önemlidir. Ebeveynler yuvaya döndüklerinde yakaladıkları besini yavrularına çıkararak verir. Buz kenarının yeri, krilin bolluğu ve üreme yükü avlanma yolunu etkileyebilir; tek bir izlenen bireyin dalış rotası bütün türün günlük haritası diye çizilmez.

Çakıl taşından yuva

Avustralya Antarktika Programı kar erimesi suyunu uzaklaştıran eğimli zeminin önemini açıklar.

Buz ve besin aynı değil

Doğu Antarktika'daki kış izlemesi deniz buzunun hareketiyle ilişkili rotalar buldu; Anvers Adası çevresindeki uzun süreli çalışma ise kril azlığının yerel nüfus düşüşüyle bağlantısını araştırdı. Biri bütün Antarktika'nın zorunlu rotası, diğeri de tüm kolonilerin aynı yönde değiştiğinin kanıtı değildir. Bu ayrım, deniz buzunun yer ve dönemine göre değişen etkisini dürüstçe gösterir.